[Portret] Pé Vermeersch & Paul Vandenbroeck

“Er is geen enkele cultuur of samenleving zonder kunst, en geen enkele cultuur zonder dans. Wat daarin uitgedrukt wordt, moet dus wel sterk verbonden zijn met het wezen van de mens. In ons werk willen we tonen dat er zoveel is dat ons als mensen verbindt. COVID-19 heeft de elementen waar we al mee bezig waren (ademhaling en ademnood, de kracht en kwetsbaarheid van het menselijk lichaam, weefsels) nog scherper gesteld. Met Ademrood hebben we een performance gemaakt die heel specifiek gebaseerd is op ademhaling, het klaaglied, het rouwproces, heel goed samengaand met de collectie rode weefkunst die Paul (Vandenbroeck) al had samengebracht. We brengen traditionele technieken samen en maken daar hedendaagse kunst van. Net zoals in traditionele culturen werken we veel meer met energetische krachten dan verhalende, met tegenstellingen zoals volheid/leegte of afwezigheid/aanwezigheid. Om die zaken uit te drukken heb je geen verhaal nodig, maar gevoel, intuïtie, ritueel. Ook kenmerkend aan die culturen is dat ze een collectiviteit kennen, iets dat wij zijn kwijtgeraakt. Dat merk je vandaag heel sterk. We moeten plots ‘collectief’ zijn, maar kunnen wij dat eigenlijk wel? Conform de veiligheidsvoorschriften willen we met Ademrood iets moois brengen, iets waarvan de mens hopelijk gelukkig wordt.

We zien het lichaam als iets moois en kwetsbaars, iets om te koesteren. Hedendaagse dans gaat vaak over een worsteling met het lichaam, terwijl deze dans er één is die het lichaam koestert, op elk moment, met zijn fouten, gebreken, maturiteit, kracht en zwakte. Mensen zullen misschien zeggen: dit is performance of beweging, niet echt dans, maar voor mij behoort al wat je niet-talig communiceert met het lichaam tot de dans.

Net zoals in traditionele culturen werken we veel meer met energetische krachten dan verhalende, met tegenstellingen zoals volheid/leegte of afwezigheid/aanwezigheid. Om die zaken uit te drukken heb je geen verhaal nodig, maar gevoel, intuïtie, ritueel. Ook kenmerkend aan die culturen is dat ze een collectiviteit kennen, iets dat wij zijn kwijtgeraakt. Dat merk je vandaag heel sterk. We moeten plots ‘collectief’ zijn, maar kunnen wij dat eigenlijk wel?”